Barrevoets lopen en nu ook in het water!

Het leuke was dat mijn voeten – zoals voorspeld gisteren – nu al, na 2 dagen nauwelijks meer gevoelig zijn voor al al die takjes en steentjes op het pad om het meer (Zandwinplas tussen Waalwijk en Drunen, aan de Kanaaldijk). Ik denk dat dat komt omdat mijn voeten (en hersenen) een geheugen hebben en zich dus herinneren hoe het al die jaren was en dus denken: ” Oh ja, die takjes, laten we ons daar maar weer op instellen”.

Kyra en ik hebben genoten!

 

Geplaatst in Honden, Oerlopen | Een reactie plaatsen

Tweede dag van het jaar: barrevoets lopen!

Dit keer in het bos gelopen, dat valt vooral in het begin niet mee……al die takjes en steentjes….maar uit ervaring weet ik dat zijn voetzolen binnen de kortste keren daar aan gewend zijn…….

 

Geplaatst in Oerlopen | Een reactie plaatsen

Eindelijk weer gewandeld op blote voeten!

Vandaag barrevoets gelopen, voor het eerst in dit jaar 2018!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Oerlopen | Een reactie plaatsen

Wu Wei (无为)

Als er één uitdrukking is waar ik bijna al mijn hele leven mee worstel is het wel “wu wei“, ofschoon ik door oerlopen (zie mijn teksten hier onder) vaak wu wei beleefd heb. En nu ik ouder word, zie ik in dat het ook heel moeilijk te begrijpen is, want het is niet te begrijpen, juist niet! Juist het willen begrijpen zit je in de weg! Onder andere.
Want: conventionele meningen zeggen het tegendeel: je kan ingrijpen in je leven, je kan je leven bepalen, je moet doelen stellen en die kun je dan vervolgens bereiken etc. . Juist in deze tijd waar je vaak de beste moet zijn en alles wordt gemeten, is “wu wei” wat mensen niet meer kunnen beleven.

Maar ook al vertellen vele van mijn teksten over oerlopen mijn beleving van “wu wei”, dat wilde vaak toch niet zeggen dat ik niet terug viel in de gewoonte om alles te willen controleren. En methodes zocht om toch een draai aan mijn leven te geven.

Maar op dit ogenblik ben ik in een stadium beland dat ik geen enkele gedachte met betrekking tot controle en beïnvloeden van mijn leven serieus neem. Ik neem ze waar, maar hecht me er niet aan.
Het leven gebeurt, het hele universum gebeurt.

Enige quotes, die “wu wei” ondersteunen:

  • “When we learn to work with our own Inner Nature, and with the natural laws operating around us, we reach the level of Wu Wei. Then we work with the natural order of things and operate on the principle of minimal effort. Since the natural world follows that principle, it does not make mistakes. Mistakes are made – or imagined – by man, the creature with the overloaded brain who separates himself from the supporting network of natural laws by interfering and trying too hard.” – Benjamin Hoff, The Tao of Pooh
  • “Der Mensch kann zwar tun, was er will. Er kann aber nicht wollen, was er will.” – Arthur Schopenhauer (in: Freiheit des Willens, Der Wille vor dem Bewußtseyn anderer Dinge).
  • “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans”John Lennon

 

Geplaatst in Filosofie | Een reactie plaatsen

Lijnen is het het beste recept voor overgewicht

Lijnen is het het beste recept voor overgewicht…..En dan hebben we het nog niet over het effect op je zelfbeeld. Dat jojoot vaak vrolijk mee: van trots naar zelfverachting en terug.

(Uit TPO Magazine)

Dik zijn en de worsteling daarmee is nog altijd een schande. Dat is opmerkelijk, gezien het aandeel zwaargewichten in de maatschappij. Inmiddels heeft volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek 46 procent van de volwassen Nederlanders overgewicht, dus van een uitzondering kun je niet meer spreken.

Met de groeiende schare dikkerds groeit evenwel de aandacht voor het probleem. Maar wat is het probleem eigenlijk? Van ‘gewoon’ dik ga je doorgaans niet eerder dood, in tegenstelling tot wat velen denken. Sterker nog: demograaf Mieke Reuser constateerde in een promotieonderzoek dat een beetje dikkerd zelfs langer leeft. Roken of een laag opleidingsniveau hebben een veel grotere impact op de levensverwachting dan veel vet.

Dikke mensen hebben wél vaker klachten, zoals suikerziekte of hartproblemen. En daar wringt de schoen natuurlijk. Ongezonde dikke mensen leiden een oncomfortabel leven en zijn dure klanten voor de samenleving.

Dat laatste nuanceren wetenschapsjournalisten Asha ten Broeke en Ronald Veldhuizen in hun boek Eet mij, de psychologie van eten, diëten en te veel eten. Drie miljard per jaar zou overgewicht kosten, omgerekend zo’n 500 euro per dikkerd. Best veel, maar het valt in het niet bij de 8 miljard euro die sportblessures ons volgens de auteurs per jaar kosten.

Big Business

Tegenover de sportblessures staat de gezondheidswinst die sporten ons als maatschappij oplevert, zou je tegen deze nuancering kunnen opwerpen. Maar tegenover de kosten van overgewicht (ziekteverzuim, ziektekosten, behandelingen), staan de grote inkomsten. Want dat wordt nog wel eens vergeten: het vetprobleem is big business. Pillen, poeders, drankjes, dieetproducten, maaltijdvervangers, voedingssupplementen, consulenten, klinieken, artsen, chirurgen, coaches… Er is een complete industrie ontstaan rondom de dikke medemens, doordesemd met veelbelovende (merk)namen als Obesigard, Slimflash, Previtas, NachtSlank, Newfigure, Ultrashape, Make it Easy…

Zoveel kilo’s overgewicht als we meesjouwen, zoveel diëten lijken er te zijn. Goed voor de dieetindustrie, maar overbodig. Want is het ene dieet echt beter dan het andere? Vraag het de wetenschap en het antwoord is ontnuchterend: elk dieet werkt, maar slechts voor even!

Tot die conclusie kwam de Amerikaanse psycholoog Traci Mann die een groot aantal wetenschappelijke studies naar diverse diëten bestudeerde. Gemiddeld genomen zorgden de diëten ervoor dat de proefpersonen slechts iets meer dan een kilo blijvend wisten kwijt te raken. Na twee jaar woog maar liefst 83 procent uiteindelijk meer dan voor het dieet. En na vijf jaar gaf de weegschaal bij de helft van de deelnemers meer dan vijf kilo méér aan dan voorheen.

Een extra bonus als dank voor het afzien. Want zo weten we inmiddels: het lichaam zet zichzelf tijdens het ‘hongeren’ op de spaarstand en slaat wat er nog wel binnen komt extra goed op. Hoogleraar psychologie Denise de Ridder noemt lijnen dan ook ‘het beste recept voor overgewicht’.

Steeds weer afvallen en aankomen is bovendien niet gezond, zo blijkt uit diverse onderzoeken. En dan hebben we het nog niet over het effect op je zelfbeeld. Dat jojoot vaak vrolijk mee: van trots naar zelfverachting en terug.

Onhaalbare dagregimes

Toch blijven we massaal de dieetindustrie spekken. We geloven maar al te graag dat het niet aan onszelf ligt dat het niet gelukt is om blijvend slank te blijven. Nee, dat kwam door de plakken ontbijtkoek en onhaalbare dagregimes van Sonja Bakker. Of het lag aan die bewerkelijke menu’s van Dr. Frank. Of aan die vieze shakes van Modifast. Telkens weer staat een nieuwe goeroe op die een nieuwe magische eetwijze promoot: zonder moeite, zonder honger en met een slanke taille wachtend aan de horizon. Dit keer gaat het wél lukken.

En anders ben je een lamlendige slappeling. Lui, gulzig en zonder ruggengraat. Zo ongeveer wordt er gedacht. Of denkt in ieder geval de dikkerd, dat de dunnerd denkt. Wat bijdraagt aan het nationale geloof in de ‘eigen schuld, dikke bult’-gedachte en het idee dat het iedereen met een beetje inzet wél lukt om af te vallen, is de beeldbuis. Haast gênant slanke presentatrices en coaches vertellen in afvalprogramma’s als Obese de zwaardere medemens wat er fout is gegaan en hoe het anders kan.

Voer voor verdere stigmatisering, zou je zeggen. Of is het toch een bijdrage aan de bewustwording dat het verstandig is gezond te eten? Hoogleraar gezondheidsethiek Inez de Beaufort betwijfelt of kijkers hierdoor ‘meer groente gaan eten’. ‘Het wordt snel een soort leedvermaak. De gretigheid waarmee wij andermans bijzonderheden verorberen, heeft iets macabers.’

‘Ben je te dik, dan blijf je te dik’ constateert auteur Asha ten Broeke, ervaringsdeskundige, nuchter. ‘Een paar procent van de dikkerds lukt het misschien om blijvend afgevallen. Maar hun hele leven staat in het teken van slank blijven. Ik zou zo niet willen leven.’

Stigma

De Beaufort kent het stigma dat aan zwaardere mensen kleeft. ‘Ze worden gezien als ongedisciplineerd, als slapjanussen die zich niet kunnen beheersen.’ Ze vindt dat de aanhangers van de ‘elk pondje gaat door het mondje’-gedachte verkeerd en naïef naar dikke mensen kijken. ‘Zo simpel is het allemaal niet. De oorzaken van overgewicht zijn heel gecompliceerd en zeker niet alleen bij het individu neer te leggen. Het denken in termen van “eigen schuld, dikke bult”, vind ik ethisch een aanfluiting.’ Ze verbaast zich over het gemak waarmee mensen denken zich met anderen te kunnen bemoeien en vertelt over de dikke vrouw die op straat van volstrekt onbekenden opmerkingen krijgt als ze een ijsje eet. ‘Dat is toch te gek om los te lopen. Straks word je nog in het cachot gestopt voor openbare obesitas.’

Het risico van verdere stigmatisering betekent voor De Beaufort niet dat je ‘dan maar moet zwijgen over overgewicht’. ‘De boodschap dat je iets aan overgewicht kunt doen, is op zich geen verkeerde boodschap. Zeker niet als die wordt geuit vanuit een zorg om de gezondheid.’ Maar zij zou graag zien dat de bredere boodschap dat je gezond moet leven niet zo expliciet aan overgewicht wordt gekoppeld.‘De politiek moet algemener gaan sturen op een gezonde samenleving,’ in haar ogen kansrijker dan een ‘opgeheven vinger naar het individu.’

Gezond

Ook de Obesitas Vereniging zou graag zien dat het die kant op ging. ‘De focus moet van gewichtsverlies naar gezondheidsbevordering’, vindt Susanne Kruizinga. ‘Dik zijn zegt namelijk niets over je gezondheid. Dunne mensen kunnen ook ongezond zijn.’

Dat is een tegengeluid dat hoogleraar gezondheidsethiek Inez de Beaufort graag vaker zou horen. ‘De een werkt te hard, de ander rookt, een derde doet aan onveilige seks. Wie zegt dat die dunne lat wél gezond leeft?’

Geplaatst in Gezondheid en welzijn | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Diets? Fuck it!

Some quotes from a very good book about the nonsense and danger of diets: ” The Health Trap ” by  Chris Sandel.

Our obsession with weight is more about cultural norms and societal biases. They show study after study detailing that weight is an incredibly poor indicator for health, and that if anything, we would be better falling in the overweight or slightly obese category for better health.

Weight Set Point

As rational and intelligent human beings, we like to believe that we are in control. We have grown up on a diet of the American Dream and the belief that if we are dedicated and work hard enough, we can achieve anything. While it might be painful to admit, there are in fact a lot of things that are outside our conscious control. And when it comes to our body, this is especially true.

The weight set point is not static and can increase or decrease, but any form of dieting unfortunately causes your body to increase your setpoint. This means that when you stop the diet and go back to eating normally, the weight you have lost will come back, as well as some extra for good measure.

Our autonomic nervous system controls functions like heart rate, digestion, salivation, sexual arousal, and perspiration. Most people would agree these are automatic. But what if I were to suggest that weight should also fall in this category? While we like to think that we have absolute control over our weight, there is plenty of evidence to suggest that this is not the case.

The weight set point theory is the idea that the body naturally and automatically controls your weight. It suggests that your body has an ideal weight range that it likes to keep you within, and the range can be anywhere from a small amount up to about 15-20 kg, and is often estimated as roughly 10% of your body weight.

Your body really wants to keep you in this range. If you start eating less it notices that weight has dropped off. It starts to make you hungrier because it wants to get your weight back up. You may be able to keep it up for a couple of weeks, or a couple of months, or possibly even years but more and more, your hunger will increase.

At the same time, your body starts to manipulate the calories that you are using. If there is not enough coming in, it starts to turn down some functions and turn off others. It turns the body into a conservative accountant. Whenever extra calories do come in, more of it is stored for a rainy day rather than being instantly used for energy. Your body isn’t sure when the next surplus is coming in, so it holds on to it in case its not for a while.

All of these changes are made in your body’s attempt to keep you at the right weight set point, to keep you where your body feels comfortable with your weight.

For this reason, I think the idea of calories in versus calories out is largely misunderstood. I agree that if you take in more than you burn, you will put on weight and if you take in less than you burn, you will lose weight. But what I disagree with is how much conscious control we have over it. So much of it is controlled automatically by the body that manipulations of food intake and exercise will only get you so far.

Its amazing how many people start a diet just wanting to lose 3 or 5 kilo’s, and then 15 years down the line are 40 kilo’s heavier after numerous cycles of weight coming off and then going back on.

This is due to to the weigh set point increasing with each new phase of dieting.

What you believe to be a healthy weight is different than what your body believes is a healthy weight.

Don’t destroy your health trying to get to a weight your body doesn’t support, because even if you get there, it won’t be the promised land.

Geplaatst in Gezondheid en welzijn | Een reactie plaatsen

Wandelen is (gelukkig) geen sport

Ik ben op dit ogenblik een heel leuk boek aan het lezen over wandelen. Hierin staat precies wat ik al heel lang vind, maar waar ik toch af en toe door werd besmet toen ik nog hardliep en wat zelfs de reden is dat ik opgehouden ben met hardlopen: het competitieve, de “streberei”, het willen en moeten presteren, het trainen (waarvoor?) i.p.v. gewoon lekker genietend rennen.

Ik citeer uit het begin van het boek “Wandelen is geen sport” van Frederic Gros:

“Sport is een kwestie van techniek en van regels, van scores en competitie; en er is een hele opleiding voor nodig: je moet de houdingen kennen, de juiste bewegingen trainen. En dan, veel later, komen improvisatie en talent pas aan bod.

Sport is een kwestie van scores: op welke plaats sta jij? Wat is je tijd? Wat is de uitslag? Altijd weer die strijd tussen winnaar en verliezer, net als in de oorlog – er zijn overeenkomsten tussen oorlog en sport waar de oorlog eer mee inlegt en de sport niet: van respect voor de tegenstander tot haat jegens de vijand.

Sport gaat natuurlijk ook over afzien, inspanning prettig vinden, discipline. Het is ethiek, werk. Maar het is bovendien een materiële zaak, parades, spektakel, een hele markt. Het gaat om presteren. Sport biedt ruimte voor enorme door de media gecoverde evenementen waarvoor consumenten van merken en beelden te hoop lopen. Het geld dringt de sport binnen om de mens van zijn ziel te beroven en de geneeskunst om hem een kunstmatig lichaam te bezorgen.

Wandelen is geen sport. De ene voet voor de andere zetten is kinderspel. Als wandelaars elkaar ontmoeten, gaat het niet over uitslagen of cijfers: je zegt langs welke weg je bent gekomen, welk pad een mooier landschap biedt, welk uitzicht je hebt vanaf dat ene voorgebergte.

Er is heus wel geprobeerd een nieuwe markt van accessoires te creëren: revolutionaire schoenen, onvoorstelbaar goede sokken, doelmatige rugzakken, ideale broeken… Er wordt wel geprobeerd een sportieve instelling te introduceren: men wandelt tegenwoordig niet meer, maar ‘doet aan trekking Er worden slanke stokken verkocht waardoor de wandelaars op vreemde skiërs lijken. Maar dat loopt zo’n vaart niet. Dat kan zo’n vaart niet lopen.

Om te vertragen is er nooit iets beters verzonnen dan wandelen. Om te wandelen heb je alleen maar twee benen nodig. De rest is onzin. Wil je sneller? Ga dan niet wandelen, maar zoek iets anders: rijden, skiën, vliegen. Maar ga niet wandelen. En als je wandelt, is er maar één ding dat telt: de intensiteit van de hemel of de schittering van het landschap. Wandelen is geen sport. Maar als de mens eenmaal overeind is, kan hij niet stil blijven staan.”

Geplaatst in Oerlopen | Tags: | Een reactie plaatsen