Wandelen is (gelukkig) geen sport

Ik ben op dit ogenblik een heel leuk boek aan het lezen over wandelen. Hierin staat precies wat ik al heel lang vind, maar waar ik toch af en toe door werd besmet toen ik nog hardliep en wat zelfs de reden is dat ik opgehouden ben met hardlopen: het competitieve, de “streberei”, het willen en moeten presteren, het trainen (waarvoor?) i.p.v. gewoon lekker genietend rennen.

Ik citeer uit het begin van het boek “Wandelen is geen sport” van Frederic Gros:

“Sport is een kwestie van techniek en van regels, van scores en competitie; en er is een hele opleiding voor nodig: je moet de houdingen kennen, de juiste bewegingen trainen. En dan, veel later, komen improvisatie en talent pas aan bod.

Sport is een kwestie van scores: op welke plaats sta jij? Wat is je tijd? Wat is de uitslag? Altijd weer die strijd tussen winnaar en verliezer, net als in de oorlog – er zijn overeenkomsten tussen oorlog en sport waar de oorlog eer mee inlegt en de sport niet: van respect voor de tegenstander tot haat jegens de vijand.

Sport gaat natuurlijk ook over afzien, inspanning prettig vinden, discipline. Het is ethiek, werk. Maar het is bovendien een materiële zaak, parades, spektakel, een hele markt. Het gaat om presteren. Sport biedt ruimte voor enorme door de media gecoverde evenementen waarvoor consumenten van merken en beelden te hoop lopen. Het geld dringt de sport binnen om de mens van zijn ziel te beroven en de geneeskunst om hem een kunstmatig lichaam te bezorgen.

Wandelen is geen sport. De ene voet voor de andere zetten is kinderspel. Als wandelaars elkaar ontmoeten, gaat het niet over uitslagen of cijfers: je zegt langs welke weg je bent gekomen, welk pad een mooier landschap biedt, welk uitzicht je hebt vanaf dat ene voorgebergte.

Er is heus wel geprobeerd een nieuwe markt van accessoires te creëren: revolutionaire schoenen, onvoorstelbaar goede sokken, doelmatige rugzakken, ideale broeken… Er wordt wel geprobeerd een sportieve instelling te introduceren: men wandelt tegenwoordig niet meer, maar ‘doet aan trekking Er worden slanke stokken verkocht waardoor de wandelaars op vreemde skiërs lijken. Maar dat loopt zo’n vaart niet. Dat kan zo’n vaart niet lopen.

Om te vertragen is er nooit iets beters verzonnen dan wandelen. Om te wandelen heb je alleen maar twee benen nodig. De rest is onzin. Wil je sneller? Ga dan niet wandelen, maar zoek iets anders: rijden, skiën, vliegen. Maar ga niet wandelen. En als je wandelt, is er maar één ding dat telt: de intensiteit van de hemel of de schittering van het landschap. Wandelen is geen sport. Maar als de mens eenmaal overeind is, kan hij niet stil blijven staan.”

Dit bericht werd geplaatst in Oerlopen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s